باشگاه کوه نوردی کالاهو

به‏نام خدا

سرچال

پناهگاه سرچال در ارتفاع 3850 متری از سطح دریای آزاد واقع شده است. سرچال به نوعی دروازه‏ی شمالی منطقه‏ی علم‏کوه و تخت‏سلیمان محسوب می‏شود. پناهگاهی که خیلی‏ها قلب‏شان برای بودن در آن می‏تپد. 

امروز 30 اردیبهشت ماه است. 13 سال پیش (1377)  در چنین روزی شیرمردان ایرانی پرچم کشورمان را بر بلندای جهان (اورست) برافراشتند.

به همراه استاد رسول نقوی و جمشید بیکلریان، ساعت 11:45 گوسفندسرای بریر را ترک می‏کنیم.

ظهر گرمی است و ما که به یکباره تصمیم به این صعود گرفته‏ایم، مصمم به راه خود ادامه می‏دهیم.

کشتی‏سنگ و پیت‏سرا، کنگلک پایین، کنگلک بالا، لیزبنک و بالاخره پناهگاه سرچال.

وقت چندانی نداریم، یک ربع استراحت و حرکت به سمت پایین.

از پناهگاه به ابتکار جمشید با پلاستیک سر می‏خوریم و کمتر از 15 دقیقه به چشمه کنگلک پایین می‏رسیم. در ادامه نیز از دره زیر سیاه‏کمان که مملوء از برف است پایین می‏آییم.

برنامه‏ی ما 6:45 عصر در گوسفندسرای بریر به پایان رسید. صعود امروز تقریبا سرعتی بود اما دلیلی نداشت که مست صدای کبک دری نشویم و سوار بر باد روح بی‏قرارمان را بر پهنه‏ی طبیعت الهی به پرواز درنیاوریم.

پناهگاه در سکوت همیشگی‏اش بسر می‏برد و فضای ملکوتی‏اش انتظار عاشقانی را می‏کشید که قلب‏شان را اینجا جا گذاشته‏اند. قله‏ها هنوز لباس زمستانی بر تن داشتند و زیباتر از همیشه دلربایی می‏کردند.

دوربین عکاسی همراهم نبود و به همین دلیل عکس‏های چند هفته قبل رو دوباره توی این پست می‏گذارم.

کلاردشت

کلاردشت