باشگاه کوه نوردی کالاهو

صبح امروز به همراه شش نفر از افراد گروه کوه‏نوردی و صعودهای ورزشی کالاهو به پناهگاه سرچال صعود کردیم. خبری از چمن‏زاران و سرسبزی نیست، گل‏ها به خواب رفته‏اند، آوای کبک دری به گوش نمی‏رسد. رنگ زرد و خشکی حاکم مطلق است با این همه خاطره‏ی بهار در ذهنم تداعی می‏شود.

هیاهوی کوه‏نوردان و سنگ‏نوردان و آوای دل‏انگیز پیرمردی دوست داشتنی که سوار بر قاطرش دلتنگی‏هایش را با آواز بلند می‏خواند. (زنده‏یاد مش عین اله)

آسمان بالای سر ما آبی است اما در آن دوردست‏ها ابرها کلاردشت را در خود فرو برده‏اند.

کلاردشت

همچنان که بالاتر می‏رویم رنگ زرد و تیره بیشتر حاکمیت خود را القاء می‏کنند. چشمه‏ی کنگلک پایین خشک شده است.

پیت سرا

زیر لیزبنک ریزش سنگ‏ها از دهانه‏ای که سیل اخیر ایجاد کرده است توجهمان را به خود جلب می‏کند. تنها نیستیم گله‏ای از بزهای کوهی در حال عبورند. (امیدوارم شکارچی‏ها این قسمت را نادیده بگیرند!!!)

به پناهگاه سرچال می‏رسیم. سکوت مطلق و یک دنیا خاطره. خبری از شرشر آب نیست.

پناهگاه سرچال

چهار سال پیش همنورد عزیزمان سیدابراهیم نگهداریان سفر ابدی خویش را آغاز نمود و بی‏شک وقتی کوله‏اش را برای این سفر می‏بست خاطرات این سرزمین مقدس را نیز با خود برده است. (یادش گرامی)

پس از استراحت راه بازگشت را در پیش می‏گیریم. دسته‏های کبک با ورود ما به محل استراحتشان، خیز بر می‏دارند و در دسته‏های چندتایی موقعیت خود را تغییر می‏دهند. برای شنیدن آوای زیبایشان تا بهار باید صبر کرد!

پایان

دوستان این برنامه:

عیسی ازوجی (سرپرست) – نقی پسندمعصومی – قنبر دادوئی - مهرزاد فرضی – حسین ربیعی‏پور و مصطفی حاتمی