به نام خدا  

«همۀ ما مسئول محیط زیست خود باشیم »                                       «مریم حاتمی- کلاردشت »

کشور ما خوشبختانه دارای دو جاذبۀ گردشگری مهم است ، یکی از آنها آثار باستانی و دیگر مناظر طبیعی و تفرجگا های زیبا می باشد که البته برای گسترش صنعت توریسم باید به هر دو جاذبه توجه زیادی کرد. شاید به میهما نان خارجی برخورد کرده باشید و دیده باشید که مسافرت به شهرهای شمالی نیز جزء برنامۀ اکثر گردشگران می باشد. حال که شهر های ما میزبان گردشگران می باشد مسئو لیت ما دو چندان می شود . شهرهای ما از هر لحاظ باید آمادۀ پذیرائی از گردشگران باشد تا آنان با خاطره ای خوش کشورمان را ترک کنند.این مسئله تحقق پیدا نمی کند مگر آنکه هر کدام از ما رفتار مسئولانه ای با محیط خود داشته باشیم.متاً سفانه تخریب محیط و بی توجهی به آن جزء رفتارهای هنجار درآمده است . برای تغییر این نگرش می توان از راهکارهای زیر استفاده نمود.

 1-        فعالیتهای آموزشی  -  فرهنگ سازی

در این زمینه می توان از طرق مختلف به آموزش پرداخت :

الف: خوشبختانه NGO  ها یا تشکل های غیر دولتی که در زمینۀ محیط زیست فعالند در شهرها وجود دارند که می توان از افراد عضو آن جهت آموزش چهره به چهره استفاده کرد . این افراد می توانند از اهمیت و حفظ محیط برای مردم بخصوص خانمهای خانه دارصحبت کنند و مطا لب آنان می تواند حول محورهای زیر باشد.

- جدا سازی زباله از مبداً – در صورتیکه  منزل افراد دارای فضای وسیع و باغ باشد آنان می توانند زبالۀ تر را در گوشه ای دفن کرده  و چون پس از مدت کوتاهی تجزیه می شود به کود تبدیل شده و قابل استفاده است.در صورت جدا سازی موادی مانند پلاستیک ، کاغذ ، شیشه  حجم زیادی از زباله ها کاهش خواهد یافت. 

- عدم استفاده از کیسه های پلاستیکی  وظروف یکبار مصرف .

ب : مدیران مدارس برای دانش آموزان در این رابطه صحبت کنند و نیز برقرای مسابقات مقاله نویسی ، عکاسی و نقاشی می تواند توجه دانش آموزان را به اهمیت موضوع جلب کند .  

ج: نصب تابلو ها  و تراکتها با مضمون ممنوعیت تخلیۀ زباله ها در جویها و رودخانه ها و رها سازی زباله های  خانگی در معابر 

د : تهیۀ فیلمها وعکسهای خبری از بایدها و نبایدهای زیست محیطی و نمایش آن در سیمای مراکز استانها به منظو ر اطلاع رسانی

 2-   راهکارهای عملی  :

می دانیم که رفتار و اعمال گویا تر از گفتار است باید با انجام کارهای سودمند خود را به اهدافمان نزدیک کنیم.  اهم فعالیتهایی که می تواند بحران فعلی را تخفیف ببخشد به شرح زیر می باشد:

1- تهیۀ دستگاه زباله سوز ، با توجه به هزینۀ بالای آن می توان از کمکهای مردمی استفاده کرد و برای چند شهرمجاور یک دستگاه تهیه کرد.  

2-   جلوگیری از قطع درختان :  متاسفانه عده ای از افراد سود جو همچنان به قطع درختان جنگل می پردازند که اکثرآنان با ارائۀ مدرک (مثتثنی) به کار غیر مسئولانۀ خود ادامه می دهند و این افراد با تمسک به قانون  به ترویج بی قانونی و هرج و مرج می پردازند .این افراد علاوه بر اینکه مناطق  دنج و خلوت جنگلی را مورد هجوم  قرار داده اند. به تخریب مناطقی که روبروی شهرها و در معرض دید مردم است نیز رحم نکرده  و درختانی که مانند تهویه برای شهر عمل می کنند را سرنگون کردند.                         

3-   تحویل گرفتن زباله های خشک که می تواند به کاهش تهیۀ مواد اولیه برای تولید کالا های فوق کمک بسزائی نماید.در ضمن از درآمد فروش زبالۀ خشک بخشی از هزینه های شهر تامین می شود.

4-   شناسایی خانه هایی که در مجاور رودخانه ها و جویهای آب هستند و فاضلاب آنها به داخل رودخانه می ریزد.برای حل این معضل با دادن وام میتوان  به این افراد کمک کرد تا با حفر چاه  این مشکل را حل کنند.  

5-   اعطای جایزه  و تشویق افرادی که کوچه و خیابان را تمیز نگه می دارند ونیز خانمهای خانه داری که با دقت به جداسازی زباله می پردازند . در کشور ما متاسقانه تعدد مراکز و سازمانها که هر کدام مسئولیتی دارند و اکثر اوقات مسئولیتها را به عهدۀ  دیگری می گذارند ، مشکلی بر مشکلات افزوده ، آیا بهتر نیست یک متولی دلسوز وجود داشته باشد که  همۀ موارد بالا در اختیارش باشد ؟ در حالیکه شهر ما  یک پیکره و مجموعه است و نمی توان اجزای آن را که شامل کوه ، رودخانه،جنگل و فضای سبز است را بین سازمانهای مختلف تقسیم کرد، برای مثال آیا سازمانی که مرکز آن در پایتخت است  نسبت به امور شهرمان  از خود ما واقف تر است ؟ چه کسی مسئولتر و سزاوارتر ازخود ما برای حفظ و صیانت شهر و طبیعتمان ؟ تا کی مسئولیتها را به عهدۀ دیگران بگذاریم ؟ تا کی منتظر قوانین محکم و برنده باشیم ؟ به امید روزی که وقتی به دامن طبیعت میرویم ، قبلاً دامن خود را جمع نکرده باشد.