مازی چال

به نام خدا

مازی چال

جمعه ۲۲ آذر ماه

ظاهرا باید بنویسم چه ساعتی شروع شد؟ از کجا رفتیم؟ کجا صبحانه و نهار خوردیم؟ اعتراف می کنم کمی از این تکرار مکررات خسته شده ام. مسیر همان مسیری بود که قبلا رفته بودیم. چیز جدیدی نبود و همه چیز سرجای خودش.

چیزی که از خاطرم گذشت جای خالی همنورد فقید شادروان پوراندخت بوذری که هفت، هشت سال پیش یکی از آخرین برنامه های کوه نوردی زندگیش را همراه مان بود.

کوه ها، دشت ها، جنگل ها و کره ی خاکی که انسان به آن معنا می بخشد. رنگ آمیزی طبیعت و نقاشی منحصر بفرد بر بوم آسمان که هر لحظه رنگ و روی جدیدی به خود می گرفت... و درسی که نقاش با رنگ های آسمانی به تصویر می کشید. مجالی برای تفکر به کوتاهی زندگی و لبخند معنا داری به روزگار ... ارتفاع برف، پاکی را در این جنگل بکر، به رخ می کشید.

هر چه بود گذشت و کلمات ناقصی که توان به تصویر کشیدن آن لحظه های ناب را نداشت.

دوستان این برنامه:

خانم ها گلچهره همتی و مهرناز فرضی آقا ها رسول نقوی، ذاکر نقوی، محمدرضا نقوی، علی محمد ساریخانی، امیرحسین حاتمی، علی فرضی، پویا فرضی، کیقباد ازوجی، عیسی ازوجی، عباس ازوجی، جهانشیر منصوری، اسلام جوادی، نقی پسندمعصومی، رسول جهاندیده، شفیع روحی، ضیاءالدین ایل ‏نژاد، مهرعلی بهنامی، مصطفی حاتمی، علی غفاری، قنبر دادوئی، مهرزاد فرضی

کلاردشت