دهمین سال سفر بی بازگشت شادروان پوراندخت بوذری

گیاه وحشی کوهم نه لاله گلدان

مرا به خانه مبر

به سردی خشن سنگ خو گرفته دلم

زادگاه من کوه است

گیاه وحشی کوهم در انتظار بهار

مرا نوازش و گرمی به گریه آورد

مرا به گریه میار