باشگاه کوه نوردی کالاهو

به قلم شهرام فرضی

سپس سال‌ها، تو گویی دیگر نه یارای پروازی هست، نه ناله و نه دل خواندن آوازی./ نه دلهره‌ی سقوطی، نه دیگر هیاهوی مرد رفته با برف سال‌ها.
لزونک خاموش، ماه آرام، کوه مانده بی ناتور
گون‌ها، سر خم آورده در برابر باد.

با من بگو، از زبان عزیز و نگار
به زمانه‌ای که خاطره‌های عزیز، هزاران بار افتاده‌اند از بار
به گوش جان‌ام، چه خوانده‌ای که
هرگزم‌ نرفته‌ای از یاد.